เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันเสาร์ที่ ๒๐ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ อากาศยามเช้าที่โรงแรม Hampton by Hilton เมืองอูลู่มู่ฉี อยู่ที่ ๒๖ องศาเซลเซียส

ปกติแล้วห้องอาหารจะเปิดเวลา ๗ โมงครึ่ง แต่พวกเราช้าไม่ได้ เนื่องเพราะว่าจะต้องรีบไปขึ้นเครื่องบิน ดังนั้น..จึงขอเขาเข้าก่อนเวลาเกือบ ๓๐ นาที ข้าวปลาอาหารยังลงไม่ครบ แต่พวกเราก็หาแค่ที่พอจะมีอยู่ตรงหน้ากินกันตายไป ๑ มื้อ..!

เมื่อเอากระเป๋าลงมาและคืนบัตรกุญแจเรียบร้อยแล้ว ก็ขึ้นรถยนต์ของเราที่มาจอดรออยู่ เสียง "คุณดาหวัน" (คุณเพชรดาวัลย์ พัสลุผล) บ่นว่า "แม้แต่ในห้องก็เหม็นกลิ่นบุหรี่มาก ทำเอาหนูนอนไม่หลับเลย..!" กระผม/อาตมภาพได้แต่ปลอบใจไปตามเพลงว่า "ที่ไหนมีคนจีน อย่าหวังเลยว่าจะไม่มีการสูบบุหรี่..!"

รถของพวกเราวิ่งฝ่ารถติดมาถึงสนามบินนานาชาติอูลู่มู่ฉี แล้วขนข้าวของลง กระผม/อาตมภาพมอบรางวัลให้คนขับรถไป ๑๐๐ หยวน ส่วน "อาโจว" มัคคุเทศก์ท้องถิ่นของเรา กระผม/อาตมภาพส่งไปให้ ๕๐๐ หยวน "อาโจว" แกควักกระเป๋าล้วงซ้ายล้วงขวาอยู่พักหนึ่ง ก็ล้วงเอาเงินไทยมาถวายคืนมา ๘๐๐ บาท แถมยังบอก "ขอบคุณหลวงพ่อเป็นอย่างยิ่งที่มากับคณะทำให้ทุกอย่างสะดวกคล่องตัวไปหมด ขอร่วมบุญกับหลวงพ่อเพื่อความสะดวกคล่องตัวและร่ำรวยของผมด้วยครับ..!"

ไม่นึกว่าคนจีนที่พูดไทยไม่ชัดยังมีความรู้สึกขนาดนี้ แต่ว่าในส่วนที่ให้มานั้นต้องถือว่ามากกว่า เพราะว่าให้กระผม/อาตมภาพมา ๘๐๐ บาท ทำเอาอีกฝ่ายหัวเราะบอกว่า แต่หลวงพ่อให้ผมเป็นเงินหยวนนะครับ

เมื่อพวกเราลงกระเป๋าเรียบร้อยแล้วก็เข้าไปทางด้านในทำการเช็คอิน ซึ่งเจ้าหน้าที่ก็รีบดำเนินการให้ด้วยความคล่องตัว โดยที่ทางด้าน "ท่านปิง" (พระมหากวีศิลป์ วิสุทฺธิกุโล) ประธานที่พักสงฆ์เวฬุวัน เมืองโบราณ จังหวัดสมุทรปราการ นำเอาหนังสือเดินทางของกระผม/อาตมภาพ ของท่าน และของ "คุณตั้ว" (นายวีรวัฒน์ ตะล่อมสิน) จัดเป็นชุดเดียวกัน เพื่อถึงเวลาจะได้ขอที่นั่งแถวเดียวกันไปเลย

แต่ว่าบรรดาญาติโยมที่ตามมาแต่ละคน โดนเจ้าหน้าที่สั่งให้เอาของออก เนื่องจากกระเป๋าหนักเกินไป ๓ กิโลกรัมบ้าง ๔ กิโลกรัมบ้าง..! ส่วนตัวของกระผม/อาตมภาพเอง ซึ่งไม่มีน้ำหนักกระเป๋า รับเอากระเป๋าของทางเติมเต็มทราเวล ที่บรรจุอาหารไปให้พวกเรามาเป็นภาระของตนเองแทน และกลายเป็นว่าได้ตั๋วเครื่องบินมาเร็วที่สุด ขณะที่คนอื่นจัดกระเป๋าใหม่กันอยู่เลย

เมื่อทุกคนได้ตั๋วกันครบครันแล้ว "อาโจว" ก็พาพวกเราผ่านเครื่องเอ๊กซเรย์และ ตม.ที่แสนจะเข้มงวดเข้าไปทางด้านใน นอกจากต้องไปยืนถ่างแขน ถ่างขา ให้เขาสแกนทั้งที่ไม่มีอะไรแล้ว ยังต้องมายืนยกมือยอมแพ้ให้เขาสแกนตัวอีกรอบใหญ่..!

เมื่อผ่านออกไปได้ กระผม/อาตมภาพก็แวะดูรายทางไปเรื่อย ซึ่งมีข้าวของร้านปลอดภาษีต่าง ๆ โดยเฉพาะร้านเจ้าประจำที่มักจะทำวัสดุทองเหลืองลงสีรายนั้น แต่ว่าราคาแพงประทับใจจึงไม่ได้ซื้ออะไรเลย..!

 

พวกเราเดินไปรอที่ประตูทางออกขึ้นเครื่องหมายเลข B247 จนกระทั่งใกล้เวลา เขาก็เรียกให้ขึ้นเครื่อง ที่นั่งของพวกเราคล้อยมาทางท้ายเครื่องกันเกือบทั้งนั้น กระผม/อาตมภาพบอกกับบุคคลที่บ่นว่า "ส่วนใหญ่แล้วถ้าหากว่าเครื่องบินตก คนอยู่ท้ายเครื่องมักจะรอด..!" ทุกคนก็เลยเฮเป็นการใหญ่

เมื่อขึ้นเครื่องเรียบร้อย กระผม/อาตมภาพก็ฉันยาแก้ไข้ แล้วหลังจากนั้นก็หลับตาภาวนา จนกระทั่งเจอ "พระสหาย" ซึ่งมาก่อกวนอยู่ใกล้ ๆ "ไอ้เขี้ยวตัวแสบ" ถามว่า "เป็นอย่างไรครับท่าน แค่ของเก่า ๆ ลูกไม้เดิม ๆ เขาก็เอาตัวกันไม่รอดแล้ว ท่านยังคิดว่าจะมีความหวังในการสั่งสอนพวกนี้ให้บรรลุมรรคผลอีกหรือไม่ ?"

กระผม/อาตมภาพถามคืนว่า "หมายความว่าอย่างไรวะ ?" อีกฝ่ายหนึ่งบอกว่า "ก็แค่ดอกลาเวนเดอร์เก่า ๆ ถึงเวลาเพิ่มจำนวนมาก ๆ เข้าไป ก็เห็นเดินวนถ่ายรูปหลงอยู่ในนั้นกันครึ่งค่อนวัน ไม่ยอมไปไหน..!" กระผม/อาตมภาพก็เลยหัวเราะ "ที่แกว่ามานั้นเป็นคนอื่น แต่คณะที่มาด้วยกันถ้าใครช้าโดนทิ้ง ไม่มีใครหลงอยู่นานสักคน..!" อีกฝ่ายทำหน้าตามู่หู้บอกบุญไม่รับ ซึ่ง "เจ้าเขี้ยว" เพื่อนรักนี้ ตีกันมาจนรู้มือกันดีแล้ว ถึงเวลาพี่แกก็มักจะมาก่อกวนแบบนี้อยู่เสมอ..!

ครั้นไล่ "เพื่อนเกลอ" เตลิดเปิดเปิงไปแล้ว ก็ฝากบอก "ท่านปู่ท้าวเวสสุวรรณ" และ "ท่านพี่ราหู" ที่คุมอยู่ใกล้ ๆ บอกว่า "ถ้ามาอีกที ฝากฟาดกบาลให้สักทีหนึ่ง บอกว่าผมอนุญาต" ทำเอาทั้งสองท่านแยกเขี้ยวหัวเราะ บอกว่า "ถึงอนุญาตก็ทำไม่ได้ครับ เพราะว่าเขาไม่ได้มาร้าย..!" เมื่อลืมตาขึ้นมา "ท่านปิง" ส่งข้าวกล่องมาให้ ปรากฏว่าเขาเอามาให้ตอนไหนก็ไม่ทราบ และกระผม/อาตมภาพมีเวลาอยู่ประมาณนาทีเดียวในการที่จะกวาดลงท้องให้หมด เพราะว่าเจ้าหน้าที่กำลังมาตามเก็บกล่องเปล่าคืนแล้ว..!

ครั้นดื่มน้ำและฉันยาแล้วก็หลับตาภาวนาต่อไป จนกระทั่ง "หลวงปู่ไห่ทง" ซึ่งท่านมารับช่วงต่อจาก "ท่านอูฐ" และคณะบอกว่า "ลืมตาได้แล้ว ใกล้เวลาลง" ครั้นลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าเครื่องกำลังจะลดระดับลงสู่สนามบินนานาชาติเซี่ยงไฮ้ผู่ตง ซึ่งน่าจะมีเวลาประมาณ ๓๐ นาทีจึงรีบไปเข้าห้องน้ำก่อน เมื่อถ่ายหนักถ่ายเบาตามที่ตนเองต้องการเรียบร้อย ทำความสะอาดแล้วก็ออกมานั่งรอ

เครื่องร่อนลงท่าอากาศยานนานาชาติเซี่ยงไฮ้ผู่ตงตอน ๑๕.๒๐ น. ของเมืองจีน ถึงก่อนเวลาประมาณ ๔๕ นาทีเลยทีเดียว เนื่องเพราะว่า "หลวงปู่ไห่ทง" นั้น ท่านนอกจากจะเป็นพระโพธิสัตว์สร้างบารมีร่วมกันมาแล้ว นิสัยของท่านยังใจร้อนใจเร็วพอ ๆ กับกระผม/อาตมภาพเลย ก็คืออยากทำอะไรก็ทำ แถมยังทำก่อนเวลาอีกต่างหาก..! ไปไหนถ้าหากว่ามีท่านคุมอยู่ จึงมักจะถึงก่อนเวลาเสมอ

 

พวกเราลงจากเครื่องมาก็ต้องมองตาโต เนื่องเพราะว่าพื้นสนามบินมีแต่น้ำนองไปหมด และความร้อนจากพื้นสนามบิน ทำให้ฝนที่ตกลงมากลายเป็นไอหมอกมืดมัวไปทั่ว "หลวงปู่ไห่ทง" บอกว่า "ไม่ต้องตกใจครับ ทางเมืองไทยหนักกว่านี้อีก..!" กระผม/อาตมภาพทำคอย่นใส่พระผู้เฒ่า แล้วก็เดินตาม "ท่านปิง" ไปเรื่อย..!

พวกเราลงบันไดแล้วตะกายขึ้นฟ้า จนกระทั่งมาโผล่หน้า ตม.ของเขา โดยที่ผ่านด่านตรวจตั๋วและหนังสือเดินทางสองด่าน เมื่อมาถึง ตม.แล้ว เจ้าหน้าที่ก็ยังมีอารมณ์ที่จะมาค่อย ๆ ไล่รายชื่อของกระผม/อาตมภาพ ๒๘ ตัวอักษร ไม่ว่าจะเป็นหน้าจอของตนเอง ในหนังสือเดินทาง และในตั๋วเครื่องบิน ซ้ำยังส่งไปให้เพื่อนช่องข้าง ๆ ดูเสียอีกด้วยว่าพระมีชื่อยาวขนาดนี้..!

เมื่อผ่านมาได้แล้ว พวกเราต้องขึ้นรถไฟวิ่งตรงไปรอหน้าที่ประตูขึ้นเครื่อง ครั้นผ่านออกมาเรียบร้อยแล้ว กระผม/อาตมภาพก็ไปเดินหาห้องน้ำ ขณะที่ "ท่านปิง" ไปจัดการเติมน้ำร้อน ชงน้ำชาให้ มีท่านไปไหนด้วยรู้สึกว่าสะดวกสบายไปหมด เพราะว่าท่านตั้งใจบริการครูบาอาจารย์จริง ๆ

แต่กระผม/อาตมภาพนั้นเดินวนในรัศมีครึ่งกิโลเมตรแล้ว หาห้องน้ำไม่เจอ..! แม้แต่ด้าน Duty Free ที่น่าจะมีห้องน้ำที่สุดก็หาไม่ได้ พวกเราต้องขึ้นเครื่องที่ประตู G119 เดินจนล้นไปถึงประตู G117 ถึงได้เห็นว่ามีห้องน้ำอยู่ทางด้านนี้ กว่าที่จะหาเจอเล่นเอาเหงื่อหยดไปเลยเหมือนกัน..!

ครั้นเข้าห้องน้ำและฉันยาเรียบร้อยแล้ว กระผม/อาตมภาพมาบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนเอาไว้ก่อน อาจจะสั้นไปบ้าง เนื่องเพราะว่าเวลาไม่อำนวยประการหนึ่ง เนื้อหามีเฉพาะการเดินทาง และการสนทนาบางอย่างก็เป็นความลับที่ไม่สามารถจะบอกได้ จึงขอบันทึกเอาไว้เพื่อไม่ให้ท่านทั้งหลายได้ขาดจากรายการนี้ไป

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณร และญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันเสาร์ที่ ๒๐ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)